O śmierci rozważań pare

 Dziś 1 listopada i jak co roku Polska cała wyruszyła “na groby” swoich bliskich. Dzień to nie zbyt wesoły, ale cóż poradzić na to, że ludzie umierają? Prawda jest taka, że z każdą sekundą zbliżamy się do końca naszych dni i nic na to poradzić nie możemy. Lekko przeraża mnie wpływ zachodniej i tego “Hallowena” bowiem jest to przejaw czystej komerchy. Wiadomo, że każdy chce zarobić, ale jakoś przżywanie tego dnia powinno raczej odbywać się w nastroju refleksji nad naszym życiem i wspominaniem zmarłych, a nie zabawami “Hallowinowymi”. Oczywiście jest to tylko moje zdanie i nikt nie musi się z nim zgadzać. :] Ja poprostu uważam, że zmarli zasługują na choć JEDEN dzień w roku, w kórym choć na chwilę pomyślimy o nich… a cała ta zachodnia komercha zmierza tylko do tego, aby zapomnieć o naszych tradycjach i korzeniach.
 Już od kilku dni zbierałem się do napisania moich rozmyślań o śmierci i o tym, co po nas pozostaje, jednak nie miałem swego rodzaju “natchnienia” (chyba z 3 wersje rozmyślań już pisałem, ale nie było w nich tego czegoś….). Powodem moich rozmyślań nie był/jest jednak 1 listopada, ale śmierć pewnej osoby. Nie znałem jej, ale była to bardzo bliska osoba dla koleżanki z klasy, dlatego też całą klasą uczestniczyliśmy na jej pogrzebie, aby w ten sposób nie tylko uczcić pamięć po zmarłej, ale również wesprzeć naszą koleżankę w tym trudnym okresie. Wiele myśli przemyka się po głowie podczas mszy i pogrzebu, ale to wszystko nic,.. bo gdy zobaczysz koleżankę, która straciła kogoś tak bliskiego to łzy same cisną Ci się do oczu, a w głowie masz pustke, wszystko przestaje mieć jakiekolwiek znaczenie. Niby nie znałeś zmarłej, ale tragedia kogoś Ci w jakiś sposób bliskiego porusza… ;(
 Potem jednak przychodzą myśli, które niby można lekceważyć, ale tak naprawdę one zawsze powracają… Pytania co po nas… co po mnie pozostanie? Jakie to życie ma sens? i wiele innych czekają na odpowiedź, która nie prędko zostanie udzielona. Bo jak odpowiedzieć na te pytania? “Cóż po nas pozostanie po naszej śmierci” jest swoistym pytaniem o nieśmiertelność.. jak ją zdobyć? Oczywiście nie dosłownie, gdyż żyć wiecznie nikt nie może i raczej by nie chciał… (ale to już inna sprawa, inny wątek) chodzi tu o pamięć o nas.. jednym sposobem jest spłodzenie dzieci, ale wtedy tylko one będą o nas pamiętać, no może ich dzieci i jak będziemy mieć szczęście to ich wnuki.. ale na tym koniec. Drugim sposobem jest wpisanie się do kart historii (jak Sofokles, Napoleon czy Adolf H.) Jest to napewno trudniejsze zadanie, ale i sława po nas pozostanie na wiekii. Tylko komu ta sława potrzebna, gdy go już na tym świecie nie będzie?
 Śmierć, bo do niej tak naprawdę wszystko się sprowadza, jest wielką zagadką, którą od zarania dziejów nasi przodkowie próbują rozwiązać. Wiara w życie pozagrobowe, reinkarnacje, raj, to tak naprawdę wiara w to, że wraz z końcem naszego życia nie kończy się nasza egzystencja, wiara w to, że życie ma jakiś wyższy sens. Sens, który poznamy (albo i nie) dopiero po naszej śmierci. Bez tej wiary nasze życie byłoby niczym.

* * * * * * * * * *

Wpis ten 2 dni temu zacząłem pisać i dziś dopiero publikuje. Powodem tego przeciągnięcia jest nie tylko brak czasu, ale pierwsza rocznica pewnego smutnego wydarzenia, wydarzenia bez którego tego wpisu pewno by nie było.

powered by performancing firefox